VI etap: Przez Wenecję Euganejską

Poranek przywitał nas deszczem, jakby chcąc zatrzymać nas na dłużej w pięknej Padwie, gdzie wiele jeszcze zostało do zobaczenia. Plan podroży był jednak nieubłagany, dlatego gdy tylko smugi wody zmieniły się w krople, wiedzieliśmy, że nie ma co dłużej czekać. Szybko opuściliśmy hotel i około godziny 10.00 stanęliśmy przed Bazyliką św. Antoniego, gotowi do rozpoczęcia etapu.

Deszczowa kraina Bacchiglione

W pierwszej części dnia czekała nas trasa wzdłuż rzeki Bacchiglione, która jak wstążka wije się przez Wenecję Euganejską. Trasa była łagodna i szybko mijały pokonywane kilometry. Zapewne dalibyśmy się ponieść atmosferze tworzonej przez wolno płynącą rzekę oraz spokojne miejscowości Mondegalda czy Longara, ale niestety deszcz nie chciał nam odpuścić. Z ciężkich i ciemnych chmur nieustannie spadały na nas pojedyncze krople wody, a w okolicach San Marco deszcz się zagęścił i zostaliśmy zmuszeni do założenia nieprzemakalnych kurtek, które zdjęliśmy po przejechaniu jednego kilometra, ponieważ… znienacka przestało padać.

Wpatrując się w ciemne chmury, przeczekując przelotne opady, konsekwentnie zbliżaliśmy się do Vicenzy. Pogoda powoli się poprawiała, a miasto przywitało promieniami słonecznymi, niczym otwartymi ramionami. Plan, aby spędzić w nim dłuższą chwilę wyglądał zachęcająco.

Vicenza – Miasto Palladia

Rozpoczęliśmy od kawy z widokiem na pomnik architekta Andrea Palladio, którego dzieła odcisnęły silne piętno nie tylko na Vicenzy i regionie Venetto, ale na całej architekturze europejskiej. Wystarczy wspomnieć, że monumentalna Bazylika Palladiana w centrum Vicenzy oraz Wille Palladyńskie zostały wpisane na Listę Dziedzictwa Kulturowego UNESCO, a styl architektoniczny, który reprezentował został nazwany palladianizmem.

Miasto, które okazało się być zaskakująco wolne od tłumów turystów, pozwoliło nam na chwilę oddechu i zanurzenie się magicznej atmosferze oraz niezwykłej architekturze. Wspomniana Basilica Palladiana, z jej renesansową elegancją, to oczywiście wizytówka Vicenzy, ale cała urokliwa starówka, a także Wille Palladyńskie i Park Salvi sprawiały, że chciałoby się tu zostać na dłużej. Znów jednak plan podróży był nieubłagany.

Wyzwania wzgórz Arcugnano

Z Vicenzy ruszyliśmy na południe, odkrywając, że każdy kolejny kilometr stanowi pewne wyzwanie. Łagodny szlak wzdłuż rzeki Bacchiglione był już wspomnieniem, a nas czekały podjazdy. Choć do Arcugnano mieliśmy zaledwie 10 kilometrów, to etapowy finisz mocno dał się nam we znaki.

Pierwszą próbą naszej wytrzymałości był podjazd do Sanktuarium Matki Bożej z Monte Berico. Licząc kolejne stacje Drogi Krzyżowej, jak bumerang wracało pytanie „daleko jeszcze?”. W nagrodę za nasze bohaterskie wysiłki Vicenza ukazała się przed nami w epickiej krasie – widok z góry był tak oszałamiający, że na moment zapomnieliśmy o zmęczeniu.

Krótka chwila odpoczynku, a potem znów na siodło i kolejne zjazdy, podjazdy, serpentyny. Pot lał się strumieniami, ale niesamowite widoki i piękna, słoneczna pogoda rekompensowały wszelkie trudności.

W końcu, z płucami pracującymi jak akordeony na wiejskiej zabawie, dotarliśmy do gospodarstwa agroturystycznego Il Suono del Bosco. Tam przywitała nas gospodyni, która była tak miła, że mogłaby sprzedać lodówkę Eskimosowi. Towarzyszył jej sympatyczny, starszy piesek oraz cztery kury-celebrytki, każda z imieniem dumnie wymalowanym na tablicy sławy, zawieszonej na płocie ich luksusowego wybiegu.

Panorama z przydomowego tarasu na dolinę, skąpaną w popołudniowym słońcu, była jak najlepsze podsumowanie naszego etapu – od deszczowego poranka w Padwie, przez renesansowe serce Wenecji Euganejskiej, aż po złoty zmierzch w Arcugnano.

Zapraszamy do obejrzenia relacji filmowej: